maandag 28 december 2015

De 8 van 2015

2015 is bijna voorbij. De laatste dagen van dit jaar breken aan en ik ben een beetje aan het filosoferen en evalueren hoe ik dit jaar heb ervaren. Een bijzonder jaar mag ik wel zeggen.

Een jaar met hoogtepunten en dieptepunten. De, voorheen gezamenlijke, woning is verkocht en overgedragen. Ik ben naar India geweest en heb daar bijzonder veel geleerd over yoga in de periode na reguliere behandelingen bij kanker. Na mijn bezoek aan India ben ik verhuisd naar mijn eigen woning. In de zomer ben ik in Spanje geweest in mijn meest favoriete omgeving: Andalusie.

Pfoe en het afgelopen jaar heb ik ook behoorlijk wat uitdagingen gehad. Zonder in detail te treden kan ik zeggen dat ik erg veel geleerd heb op diverse gebieden. Ik heb een periode 'in the flow' mogen genieten van het leven om vervolgens te ervaren dat ik ergens op het verkeerde moment was. Super leuk is dat ik iets ben gaan doen wat ik vroeger al wilde doen, gitaar spelen. En wat is dat lastig om te leren en leuk om te doen.

Deze blog heeft als titel: de 8 van 2015. De 8 is de optelsom van de cijfers van het jaartal 2015. Binnen de numerologie staat een 8 voor dualiteit. O zo herkenbaar, twee uitersten die elkaar in balans houden. Wanneer ik me in het midden van de 8 zou bevinden ben ik volledig in balans. Bevind ik me echter ergens anders dan krijg ik te maken met disbalans.

Zie het als yin en yang. Voor mij geld ook dat in de dualiteit altijd iets positiefs in het negatieve zit en andersom. Daar waar iets ogenschijnlijk tegen zit zijn ook kansen. Kansen om iets te mogen leren en te groeien in mijn ontwikkeling.

De afgelopen jaren zie ik het leven als een spel. Een spel waarbij ik uitgedaagd wordt en kansen gepakt kunnen worden. Een spel waarbij ik keuzes heb en ik me steeds bewuster wordt van de oneindigheid in mogelijkheden die het leven biedt. Naarmate ik meer leer en het leven zie als spel met uitdagingen realiseer ik me dat ik me steeds bewuster ben van wat ik wil en wat belangrijk is voor mij.

Het jaar is bijna voorbij en ik realiseer me dat ik dit weer een bijzonder jaar was. Een jaar waar ik veel in heb geleerd. 2015 was een jaar waarin ik vriendschappen heb afgesloten en heb hernieuwd. Een jaar waar afscheid soms letterlijk is genomen. Een jaar waar deuren dicht gingen en veel andere deuren geopend werden.

Eind november gebeurde er iets waardoor mijn leven bijna letterlijk op z'n kop werd gezet. Die gebeurtenis beschrijf ik mogelijk nog wel eens. Voor nu is het voldoende dat deze gebeurtenis een aantal zaken heeft bespoedigd waardoor 2016 een heel uitzonderlijk jaar wordt. Zo voelt het en ik heb daarvoor de eerste stappen inmiddels gezet.

Tja, wanneer ik wil dat dingen veranderen zal ik een doel moeten hebben. En ook al is mijn doel nog wat vaag, ik heb de eerste stappen al gezet. Actie ondernemen zodat het doel zich als vanzelf zal laten zien.

2016, ik ben er klaar voor...

zondag 3 augustus 2014

Over focus en een spin met 8 poten

Na maanden van digitale 'radio'-stilte is het ineens weer tijd voor een nieuwe blog. De afgelopen maanden heb ik veel meegemaakt en is het een hectische en chaotische periode geweest. Een tijd ook waarin ik van alles tegelijk wilde doen en heb ervaren dat ik op sommige dingen gewoon geen grip (meer) heb. Lastig en uitdagend maar ook een periode waarin ik veel heb mogen leren.

Elementen als van alles tegelijkertijd willen doen zijn veelvuldig de revue gepasseerd. Grappig of misschien ook wel teleurstellend voor mij te constateren dat ik niet alles tegelijkertijd kan. Hoe graag ik dat anders had gezien, het is noodzakelijk prioriteiten te bepalen. Wat wil ik nu? Wat kan straks? En hoe erg is het als ik iets (nu) niet doe of kan doen?

Misschien draait het dan wel om kiezen...

Keuzes maken
Een leuk en ogenschijnlijk eenvoudig iets natuurlijk: keuzes maken. Elke keus die ik maak is misschien wel afstrepen van wat ik niet wil. De lijst met dingen die ik niet wil is oneindig lang terwijl de lijst met wat ik wel wil vaak onduidelijk is en veel minder voor de hand liggend. Ik weet niet hoe het met jou is maar ik vind zoveel dingen leuk...
Tja en dan is kiezen best lastig.

Denk ik aan mezelf als een spin met 8 poten. Niks mis mee zou je zeggen ware het niet dat ik in mijn geval de neiging heb om in alle 8 poten iets vast te houden. Praktisch gezien heel onhandig want tja, je zult begrijpen dat wanneer alle 8 poten 'bezet' zijn het vooruit komen in de weg zit. Met andere woorden, ik zal een aantal poten vrij moeten maken om vooruit te komen. Waarmee ik dan weer op de titel van dit stukje kom... keuzes maken.

Prioritijd
Fout geschreven denk je wellicht. Klopt maar wel heel bewust omdat ik me realiseer dat ik de afgelopen jaren veel bezig geweest ben met de toekomst. Waar sta ik over x jaar en wat doe ik dan? Of wat heb ik dan bereikt? Ergens in het afgelopen jaar ben ik door een rare samenloop van omstandigheden tot de conclusie gekomen dat ik misschien wel heel leuk met de toekomst bezig was maar dat ik daardoor wellicht onvoldoende in het heden, het 'nu' heb geleefd.

Nu is prioriteit... Het 'NU' is ineens een heel bijzonder moment geworden, sterker nog het is denk ik het meest belangrijke moment!
Het verleden is immers voorbij, daar kan ik niets meer aan veranderen. De toekomst moet nog komen en is maar ten dele te beïnvloeden. Blijven 'hangen' in dat wat geweest is kan leiden tot vastzitten in oude gebeurtenissen en/of emoties. Alleen bezig zijn met dat wat nog moet komen kan een vertekend beeld geven van de realiteit of leiden tot een 'vergeten te genieten van wat nu is'.

Zonder in detail te treden ben ik geconfronteerd met het feit dat ik nog niet helemaal los was van het verleden. Op bepaalde momenten toch nog een rare of onverwachte herinnering aan iets dat lang geleden was voorgevallen. Bizar ook om te ervaren hoe bepaalde zaken invloed uit kunnen oefenen op heel eenvoudige dingen uit mijn dagelijkse leven.

Terugkomend op die spin besef ik dat het handiger is om prioriteiten te stellen en 1 of 2 dingen te kiezen die ik nu moet of wil doen. Welke keus of keuzen ik maak is nog even lastig. Een aantal keuzes hebben effect op andere zaken en hebben in mijn verwachting een soort van sneeuwbaleffect. Dat kan leuk zijn want dan brengt iets eenvoudigs een groter geheel in beweging.

Focus
Een beperkte keus is ook beter omdat ik dan mezelf mag concentreren op een beperkt aantal taken of opties. Het hebben van 1 of 2 opties biedt mij ook de rust en ruimte tot focus. Veel keuzes klinkt misschien wel heel leuk maar geeft toch een mate van 'keuzestress'. Daarnaast ben ik van mening dat het tegelijkertijd uitvoeren van verschillende dingen inhoudt dat je de dingen met minder aandacht uitvoert. Ik moet immers mijn hersencapaciteit verdelen over een x aantal zaken...

Focus op 1 of 2 dingen geeft mij in ieder geval meer rust. Ik kan mijn aandacht beter verdelen en stel mezelf in de gelegenheid die 1 of 2 keuzes beter uit te voeren.

Welke keuzes het worden weet ik nog niet. Voor nu zet ik mijn gedachten en de uit te voeren zaken op een rijtje. Daarna stel ik vast of bepaalde zaken na elkaar uitgevoerd kunnen worden en zo ja welke dingen dan eerst moeten. Zo ontstaat als vanzelf een logische volgorde en daarmee ook een bijbehorende prioriteit. Het verlengde daarvan is focus en uiteindelijk heeft de spin dan 1 of 2 dingen vast waarmee vooruitkomen met de overige 6 of 7 poten gewoon nog mogelijk is.

Voor mij geldt dan ook dat uit een ogenschijnlijke berg chaos een logisch geheel kan ontstaan doordat ik mezelf de ruimte geef de berg te ontrafelen, keuzes te maken, prioriteiten te stellen en te focussen.

Hoe zit dat met jou?

Astrid

dinsdag 24 december 2013

Mijn tempel

Misschien vraag je je door de titel af of ik ineens een bepaalde religie aanhang. Ha, misschien denk je zelfs wel dat ik een beetje doorgeslagen ben... Maar nee, ik ben bij mijn volle verstand terwijl ik deze blog schrijf. Alhoewel er ongetwijfeld mensen zullen zijn die zeggen "wanneer ben je bij je volle verstand en wie bepaalt dat nu eigenlijk" Afijn dat is een heel andere discussie.

Onderstaand een tempel die wij tijdens ons bezoek aan Thailand hebben bezocht. Een tempel die op mij wel indruk heeft gemaakt. De witte tempel of sneeuwtempel wordt deze genoemd. Met een verhaal over hemel en aarde en keuzes die je kunt maken. Aan deze tempel wordt nog steeds gewerkt, eerst de witte basis dan mooi maken met mozaiek steentjes en van binnen met bladgoud. Pfff bizar en mooi tegelijkertijd.
Sneeuwtempel Thailand - foto: Astrid van der Does 2008
In deze blog heb ik het over 'mijn tempel'. Stel dat ik mijn eigen tempel zou hebben. Hoe zou die tempel er dan uit kunnen zien? Groot of juist heel klein. Is mijn tempel van hout, steen of misschien wel helemaal van goud. Ik kan van alles bedenken maar ik bepaal hoe mijn tempel eruit ziet. Ik mag zelfs kiezen waar ik mijn tempel neerzet.

Eén ding is zeker: Mijn tempel is mijn heiligdom!

Iets wat bestempeld is als heiligdom is kostbaar en eigenlijk hoor je daar zuinig op te zijn en goed mee om te gaan. Hoe raar dat ik dat in mijn leven vaak vergeet. Dan wordt ik door een gebeurtenis of ander gek iets ineens weer herinnerd aan de kostbaarheid van mijn tempel.

Ik ben mijn eigen tempel! 
Als ik onvoldoende voor mezelf zorg wordt ik ziek. Negeer ik de signalen die mijn lichaam of geest afgeeft dan volgen andere signalen, net zolang totdat ik wel moet luisteren. Hoe langer ik de verschillende signalen heb genegeerd hoe kostbaarder het herstel kan zijn. In tijd, ongemak, soms geld enzovoort. Logisch toch, als je een kleine lekkage hebt in is het ook beter om gelijk actie te ondernemen. Wanneer je niets doet aan een kleine lekkage loop je het risico dat je bijvoorbeeld dak moet vervangen.

Naarmate een tempel langer staat zul je af en toe echt moeten werken aan de oorzaak van een probleem. Een nieuw likje verf ziet er ogenschijnlijk mooi uit maar als onder de verf het hout aan het rotte is heb je op termijn kans op een groter probleem. Zo heb ik bij mezelf ervaren dat oude gebeurtenissen nog onvoldoende verwerkt waren en steeds bepaalde emoties opleverden. Vaak lastig omdat deze emoties op onverwachte momenten naar boven kwamen. Door constructief met deze oude emoties aan de slag te gaan is het verwerkingsproces alsnog afgerond.

Door te werken aan mezelf krijg ik steeds meer inzicht en ben ik me beter bewust van oorzaak en gevolg van acties en bijbehorende effecten op mijn lichaam en geest. Eigenlijk ook best grappig dat ik mijn eigen tempel ben. Vanaf nu beloof ik dan om goed voor mezelf te zorgen. Uiteindelijk weet ik toch wat het best voor mij is...

Ik wens een ieder dan ook het allerbeste voor zijn / haar tempel

Astrid

woensdag 2 oktober 2013

Over vakantie en bezinning

Oktober is begonnen. De meesten hebben de vakantie inmiddels al achter de rug. En, eerlijk gezegd, ik verlang terug naar de vakantie. Heerlijk warm, een veel meer relaxed dagritme en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Een idee van ons vakantiediner
Maar goed, terug naar nu. Klagen over het weer en dat wat is geweest heeft geen enkele zin. En trouwens, het is nu natuurlijk nog steeds fantastisch weer.

Vakantie - tijd en ruimte voor bezinning
Voor mij heeft de afgelopen vakantie naast lekker genieten en ontspannen ook geleid tot het doorhakken van allerlei knopen. Over de details kan ik in deze blog nog geen uitspraken doen. Fijn om wederom te ervaren dat met het nemen van tijd voor mezelf en het even niets hoeven dingen naar boven borrelen die even weg waren. Het lijkt haast wel of er letterlijk ruimte in mijn hoofd is gekomen waardoor oudere thema's en vraagstukken naar boven konden borrelen.

Waar ik wel iets over wil melden is dat de individuele yogalessen goed zijn ontvangen. Ik heb een aantal maal de vraag gekregen of ik met yoga groepsles ga starten. Ja dat is praktisch gezien nog even iets te vroeg. Ik bedoel, een ruimte huren voor yogalessen is best prijzig en voor nu nog geen optie.

Ik ga wel door met de individuele yogalessen. Hierover binnenkort via mijn nieuwsbrief en op de website meer informatie.

Simpel of gewoon voldoende?
Iets wat wij tijdens onze vakantie wederom hebben ervaren is genieten van eenvoud. Hoe heerlijk het was om in een tent te bivakkeren, te slapen op een luchtbed en eten te bereiden op een barbecue en een klein gaspitje.
Kijk ik dan in huis eens om me heen naar alles wat daar staat dan vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als we minder materie hebben. Heb je nu echt ... (vul maar iets in) nodig of is het alleen voor de heb?
Haha en dan denk ik nu ook ineens terug aan een vakantie die ik ook wel eens heb gedaan. Naar een all-inclusive hotel. Geweldig uitvinding! Vooral als ik me de diners nog herinner. Mensen die staan te dringen om naar binnen te mogen. Borden die compleet afgeladen zijn. Borden vol die ook weer afgevoerd zijn omdat het teveel is, niet lekker is of weet ik veel wat... Wat een verspilling of heeft dit te maken met mentaliteit... ?

Bewustheid en verantwoording
Misschien goed dat we nu te maken hebben met een crisis. Los van de ellende die dit overigens bij een aantal mensen teweeg brengt. Ik hoop dat de maatschappij waarin we nu leven ons bewust(er) maakt van wat we nu daadwerkelijk nodig hebben. Ik heb in ieder geval ervaren dat een beetje minder materie prima kan. Overigens realiseer ik me ook heel goed dat er mensen zijn die nu wel heel veel minder hebben waardoor men in de problemen is gekomen. Omstandigheden die ik niemand toewens.

Crisis of niet, mijn indruk is dat mensen zich inmiddels heel goed realiseren dat vanzelfsprekendheden geen stand houden. Wat vroeger als heel normaal gezien werd is nu maar afwachten. Ik merk een soort dubbel gevoel dat ontstaat, enerzijds het individuele belang (als ik het maar goed heb) en anderzijds het met z'n allen ervoor willen gaan, samenwerken. Ik ben zelf een groot voorstander van het laatste.

Samen maakt geven en ontvangen mogelijk

Ik stem voor samen. En jij?

tot een volgende blog,
Astrid

zaterdag 3 augustus 2013

Back to basis en opnieuw scherpstellen

Tijd voor mij

Begin 2013 heb ik een coachingstraject gevolgd met als doel: 'meer structuur in mijn bedrijf aanbrengen'. Ongetwijfeld had ik hierbij mijn verwachtingspatroon te hoog ingeschat. Na afloop had ik geen kant en klaar pakket met een handleiding 'zo moet het' maar had ik misschien nog wel meer vragen dan voor die tijd.

Heel lang geleden nog voordat ik mijn bedrijf had ingeschreven is een opmerking van een oud-collega misschien wel de basis geweest van het ontstaan van mijn bedrijf. Hij vroeg mij waarom ik met mijn 'gouden handjes' geen bedrijf ging beginnen. Misschien even kort toelichten. Met regelmaat was ik bij één van mijn vorige werkgevers op een afdeling te vinden waar mijn collega's de hele dag aan de telefoon zaten. Een groot deel van hen had te kampen met nek- en schouderklachten. Als ik dan in de buurt was liep ik vaak even bij iedereen langs om de nek- en schouders los te masseren. Of soms alleen mijn handen op hun schouders te leggen.

Ik heb heel lang niets met die opmerking gedaan. Masseren deed ik van nature al en op de één of andere manier wist ik ook dat ik mijn handen daar moest neerleggen. Voor mij niet echt bijzonder maar toch heeft die opmerking ergens iets geraakt.
Op een gegeven moment heb ik inderdaad de stap gemaakt en heb ik mijzelf als eenmanszaak ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En dan begint het... een logo, visitekaartjes, flyers, heel voorzichtig aan acquisitie doen en natuurlijk een website. Beschrijven wat ik doe, waarom ik dat doe en hoe ik dat doe... al met al een aardige klus.

Lekker stapelen en 'verzamelen'

In de loop der jaren zijn de teksten veranderd, heb ik een nieuw logo en doe ik veel meer dan waarmee ik ben begonnen. Voor mij was op een gegeven moment duidelijk dat ik steeds meer dingen erbij doe maar dat er weinig afgaat. Ik vind misschien wel teveel dingen leuk. Keuzes maken dus. Op zo'n punt is het goed om even stil te staan en na te gaan wat ik wil en waar ik naartoe wil.

Een normaal en natuurlijk proces om dan weer eens met een kritische blik naar mezelf en mijn bedrijf te kijken. Klopt wat ik doe nog met dat wat ik wil doen?

Het coachingstraject begin 2013 was heel interessant en goed om te doen. Nu - een half jaar later -  realiseer ik me echter dat dit traject nog maar een begin was. Wat ik in dat traject heb geleerd is wellicht wel de hernieuwde basis van mijn bedrijf. Helder maken wat ik doe en waarom ik dat doe klinkt zo eenvoudig. De combinatie met 'wat maakt mij dan onderscheidend' ten opzichte van mijn collega's geeft dan toch net een beetje meer uitdaging.

In het bos toch die ene boom zien

Ik zie het maar als lopen door een dichtbegroeid bos. Iedere boom lijkt hetzelfde en toch springen er een paar uit die opvallen. Misschien door net die afwijkende kleur, door de rare bocht in de stam of door de enorme hoogte. En voor de één valt een boom door de kleur op, voor een ander door de dikte van de stam of tja, noem maar op... ik weet het niet precies te omschrijven.

Waar ik wel van overtuigd ben is dat iedereen zich aangetrokken voelt tot dat wat bij hem / haar past. Je zou dit dus specialisatie kunnen noemen. En dat is nu waar ik het aankomend najaar aan ga werken. Nog beter duidelijk krijgen waar ik goed in ben en natuurlijk weet ik dat allang maar is het de kunst om dat goed te omschrijven.

Een beetje een monopoliespel dus waarbij je langs start gaat en opnieuw aan een rondje begint.

"back to basic en opnieuw scherpstellen"

Leuk, ik heb er zin in want zo af en toe is het goed om even terug te gaan naar hoe je bent begonnen en met welke reden(en). En wie weet welke mooie dingen dan ineens weer zichtbaar worden...

Wordt vervolgd ...

Kijk weer eens naar jezelf en (her)ontdek jezelf
Astrid

donderdag 30 mei 2013

Vertrouwen

Een bijzonder iets, vertrouwen. Een kostbaar iets ook omdat vertrouwen niet zomaar aanwezig is. In de meeste gevallen moet je dit 'verdienen'. Iemand moet bewijzen dat zijn handelen, doen of spreken naar waarheid is. Oja, en die waarheid moet gelijk zijn aan jouw waarheid. Vertrouwen. Het heeft vaak veel tijd nodig voordat je iemand vertrouwt. Ha, en gebeurt er iets waarmee het ontstane vertrouwen wordt geschaad... pfff dan is de breuk bijna niet meer te herstellen.

Herkenbaar? Bij mij wel.
En naarmate ik ouder wordt heb ik het gevoel dat mijn vertrouwen meer toeneemt. Misschien dat mijn eigen ontwikkeling een rol speelt. Zou het te maken hebben met het grotere zelfvertrouwen? Ik vermoed dat de basis van 'een ander vertrouwen' vooral met mijzelf te maken heeft. Hoe meer ik op mezelf vertrouw, hoe beter ik aan kan voelen wat de intentie van een ander is. Logisch? Volgens mij wel.

Een baby die geboren is en huilt kan erop vertrouwen dat hij/zij te eten krijgt. In het opgroei proces heeft de wijze van opvoeding invloed op vertrouwen. In welke mate is vertrouwen aanwezig. Kun je bij ouders, familie terecht met vragen/problemen. De basis en hoeveelheid vertrouwen wordt beïnvloed door nabije omgeving als gezin en familie en natuurlijk door vrienden, school en alles waar een kind mee te maken krijgt.

Fundament
Zie het als een huis bouwen. Het fundament van ieder huis [vertrouwen] moet sterk zijn anders bestaat de kans op instorten.
Kijk ik naar mijn leven, dan weet ik dat ik situaties heb meegemaakt waarin het vertrouwen behoorlijk beschadigd is. Ik ken zeker periodes waarin ik niemand meer vertrouwde, zelfs van mezelf wist ik niet zeker hoe het zat met vertrouwen. Tja en probeer dan maar het vertrouwen van jezelf terug te krijgen... Op werkgebied kun je door veel kennis vertrouwen winnen van collega's. Bij vrienden door dat wat 'in vertrouwen' is gezegd ook zo te behandelen. Maar hoe win je het vertrouwen in jezelf terug?

Zelfvertrouwen is jezelf vertrouwen
Een relatief simpel begin zou een eerste indruk van iets kunnen zijn... het gevoel dat je krijgt zodra je iemand of iets ziet. Het onderbuik gevoel dat je krijgt wanneer zich een situatie voordoet. En ga zo maar door. Noem het intuïtie of wat dan ook en je zult misschien ook wel ervaren dat dit gevoel er altijd is. Ik heb dat gevoel heel vaak weggeduwd en geluisterd naar mijn gedachten. De laatste jaren luister ik meer naar dat onderbuik gevoel en doe ik er meer mee. Ik ervaar dit als meer reageren vanuit wie ik werkelijk ben, het voelt vertrouwd.

Zelfvertrouwen en balans
Vertrouwen in mezelf geeft mij het gevoel dat ik in balans ben. Ik kan en durf erop te vertrouwen dat wat ik doe goed is. Ik doe geen dingen omdat een ander dat van mij wil of dat ik denk dat de ander een bepaalde handeling of actie van mij verwacht. (Ja, misschien moet je die laatste zin twee keer lezen om te begrijpen wat ik bedoel...) Naarmate ik beter in balans ben lijkt het ook bijna of ik kan voelen wat de intentie van een ander is. Het voelt soms of de achterliggende gedachte van de ander niet in overeenstemming is met de actie of taal die gesproken wordt. De balans is anders en dat voelt vreemd.

Ik merk ook dat wanneer ik in balans ben, ik goed en stevig sta. Ik ben in evenwicht en dat wat ik zeg, doe of uitspreek komt in alle eerlijkheid uit mijn hart. Ik voel dat wat ik zeg in overeenstemming is met wat ik doe en hoef geen moeite te doen. Vanzelfsprekendheid en evenwicht zijn woorden die me ook nog te binnen schieten.

Een pad met hobbels
Klinkt goed dat balansverhaal zul je wellicht hebben. Geen idee wat jij denkt of voelt. Misschien herken je het verhaal wel en ervaar jij hetzelfde.

Ik ervaar overigens dat mijn 'in balans zijn' steeds wijzigt, het is een momentopname die iedere keer veranderd. Het is alsof ik over een pad loop en op  het moment dat ik enige vorm van herkenning heb er een hobbel, kuil of obstakel in de weg zit. De balans is voor mij nog lang geen logisch en stabiel iets. Allerlei zaken, mensen of situaties vragen aandacht en doen een beroep op mijn vertrouwen. Deze dingen horen er nu éénmaal bij en maken mijn leven interessant, boeiend en leerzaam.

Vertrouwen op dat wat komt vind ik vaak lastig maar als er iemand is waar ik op kan, mag en durf te vertrouwen is het mezelf.

Veel plezier en vertrouw op jezelf.
Astrid

Als ik mezelf namelijk niet zou vertrouwen, wie doet het dan wel?

woensdag 8 mei 2013

Ont-Spanje

De tekst van de titel van deze blog kwam ik lang geleden tegen en is op de één of andere manier blijven hangen. Een goede vondst met een land waar ik het enorm naar m'n zin heb en waar ik daadwerkelijk kan ontspannen. Maar ja, hoe zit dat nu met ontspannen? Wat is dat dan en wanneer weet je dan dat je ontspant...

Enige tijd terug zijn wij - mijn man en ik - een kleine week naar Spanje geweest. Zuid-Spanje, Andalusia om precies te zijn. Een paar dagen bij familie en een paar dagen bij vrienden. Twee totaal verschillende werelden in een relatief klein gebied van Spanje. Het familiebezoek vlak bij een drukke, bijzonder dure stad waar de designer winkels je proberen te verleiden geld uit te geven. En ons bezoek afsluiten bij vrienden in een huis in een bergachtige omgeving.

Beide leuk, niet te vergelijken en geheel anders. Voor mij is zo'n kort bezoekje lekker en geeft het ook nog eens een heleboel ontspanning. De eerste dag vaak nog even de drukte van het normale leven van me afzetten en daarna vooral genieten.

En ook al is een familiebezoek anders dan dat je met z'n tweeën bent of met vrienden, ik merk dat vooral de omgeving, de sfeer en het klimaat bij mij een extra bijdrage levert aan mijn ontspanning.

Ontspanning
Voor mij is ontspanning niets hoeven. Gewoon lekker doen wat ik wil en waar ik op dat moment zin in heb. Lichamelijk en geestelijk bijtanken en energie opdoen. Alleen de zon geeft mij al veel energie. Ik bedoel dan niet het 'bakken in de zon' want daar vind ik weinig aan. Nee, dan vind ik het leuker om lekker te wandelen, golfen of in een omgeving rondkijken.

Voor ontspanning hoef ik overigens niet persé weg te gaan. Op iedere plek kan ik wel een moment of ruimte vinden om te ontspannen. Soms alleen lichamelijk, bijvoorbeeld door eerst (een deel van) mijn lichaam aan te spannen en daarna deze spanning los te laten. Lekker om de energie te voelen stromen. En geestelijke ontspanning bereik ik door met regelmaat te mediteren. Niets zweverigs maar voor mij vooral contact maken. Contact maken met wie ik ben, wat ik voel en terug naar mijn basis.

Opladen en bijtanken
Als ik heel moe ben heb ik wel eens de neiging om eventjes te slapen. Sinds ik aan yoga doe ben ik echter van mening dat ik beter kan mediteren. En nee, dat hoeft geen uren te zijn, vaak is 10 minuten al voldoende. Even terug naar jezelf en contact maken met je innerlijke bron. Voor mij werkt mediteren beter dan slapen.
Mediteren is voor mij een fijne combinatie van uitrusten, ontspannen en opladen. Na een meditatie voel ik mezelf weer herboren en vitaal.

Leuk voor later
In Spanje heb ik overigens ook heerlijk in de ochtend buiten mijn yoga oefeningen gedaan. En wat is nu mooier dan yoga doen in de buitenlucht? Heerlijk op een terras, in de zon, onder een paar olijfbomen en uitzicht op een groene vallei.
Dat was echt ultieme ontspanning.