vrijdag 25 november 2011

Sta op tegen Kanker!

Een kleine twee weken terug kwam er een 'tweet' voorbij. (voor mensen die deze term niet kennen. Een 'tweet' is een kort berichtje dat via Internet verspreid wordt) Tja zul je misschien zeggen... dus? Ja, deze 'tweet' was voor mij bijzonder en ik werd dan ook direct geprikkeld om actief bij te dragen aan dit evenement. Waar gaat het om vraag je je misschien af. Ik zal het uitleggen.

In het bericht stond dat op 30 december aanstaande een Winterfair georganiseerd wordt door Bistro Barones en Yumba events. Informatie over de Winterfair verschijnt binnenkort in de regionale bladen. De opbrengst van deze Winterfair is bestemd voor KWF kankerbestrijding.

Iedereen kent of heeft vast wel iemand die getroffen is door deze ziekte. Ik ben hierin geen uitzondering en voor mij stond dan ook gelijk vast dat ik een actieve bijdrage wilde leveren. Ik heb daarom besloten om:
50 procent van de omzet 
van alle Wellnessmassages 
in de week voor Kerst 
te doneren aan 
KWF kankerbestrijding

Wil jij genieten van een heerlijke wellnessmassage en tegelijkertijd een steentje bijdragen aan een goed doel? Maak dan snel een afspraak want het aantal plaatsen is beperkt.

Mocht je niet in de gelegenheid zijn om in die week een wellnessmassage te ondergaan dan kun je vanaf 1 december jouw bijdrage in een speciale pot in de praktijk storten.

Wat doe jij? Mijn antwoord heb je net gelezen, ik sta op tegen kanker...

Meer informatie over de Winterfair vind je op:
Barones4KWF of Yumba events

dinsdag 15 november 2011

Geven is

ook ontvangen!

Met deze zin werden mij deze week een aantal zaken helder. In deze blog deel ik mijn ervaring met jullie en schrijf ik graag iets over wat mij is overkomen.

In een gesprek met een coach werden mij een aantal vragen gesteld. Vragen over wat ik het liefst doe op werkgebied? Waarom ik dat het liefst doe? Helemaal precies kan ik de vragen niet meer herhalen maar een aantal vragen zijn me bijgebleven, waaronder de vraag over: geven.

Alles (weg)geven?
Ik vind het prettig om te geven en om kennis te delen. Over de redenen van geven en wat dat met mij doet vind ik voor deze blog minder belangrijk. Het mogelijke gevolg van geven vond en vind ik echter wel iets om over na te denken.
Mijn coach zei me dat als ik geef aan persoon A en vervolgens aan persoon B en ook nog aan persoon C en vervolgens ook nog aan ... tja, vul het lijstje maar aan. Afijn, ik kon mij een beeld voorstellen waarbij ik op den duur zoveel weggegeven zou kunnen hebben dat ik niets meer over zou houden. Onder andere voor mezelf, bijna letterlijk komt het erop neer dat ik alles, inclusief mezelf, weggegeven zou hebben.

Geven heeft een keerzijde
Verder pratend kwam het gesprek op waarom alleen geven op den duur niet werkt. Eigenlijk best simpel, achteraf gezien maar toch ... voor mij een eye-opener. Ik zal het toelichten. Ik ben van mening dat ik deel uitmaak van een groter geheel. Gezamenlijk kunnen heel mooie en bijzondere dingen mogelijk gemaakt worden.
Geven vind ik makkelijker dan ontvangen. Als ik alleen maar geef voeg ik misschien voor nu wel iets toe maar op de lange duur werk ik het grotere geheel juist tegen. Anderen binnen het grotere geheel willen namelijk ook kunnen geven. Een vereiste is dan natuurlijk dat er ook ONTVANGERS zijn.

Naast geven moet ik dan ook openstaan om te kunnen ontvangen. Op deze manier ontstaat er een evenwicht tussen geven en ontvangen. Wow, zo had ik het nog niet eerder bekeken en jemig wat is het toch eigenlijk logisch. Als ik alleen maar wil geven en niet wil / kan ontvangen ontneem ik een ander de mogelijkheid om te kunnen geven. Ik plaats feitelijk een soort van hek of muur om mezelf heen waardoor ik niet optimaal kan functioneren in het grotere geheel.


Vanaf nu zal ik dan ook geven maar sta ik zeker open om te mogen ontvangen.
Wat een mooi leermoment. Normaal noem ik geen namen in een blog maar nu maak ik heel graag een uitzondering. Tineke, dank je wel.




woensdag 9 november 2011

De perfectie van imperfectie

Deze titel kwam ineens naar boven toen ik afgelopen week een aantal maal lekker door het bos heb gelopen. Nu met de herfstkleuren denk ik weer terug aan vroeger. Mooie blaadjes verzamelen om ze tussen - ja, toen was dat nog - de bladen van een dik telefoonboek te laten drogen. Ja en over dat mooi dacht ik later na.
Wat is mooi? Houdt het in dat alle bladranden helemaal gaaf zijn? Dat de kleuren voldoen aan bepaalde eisen? Of is mooi iets totaal anders... geen idee. Feit is wel dat mooi voor de één heel anders kan zijn dan voor de ander.


En dan op zoek naar het voor mij juiste blad. Hoe perfect is het juiste blad? Als ik deze gedachte verder doortrek en op mezelf spiegel komt de gedachte naar boven over: hoe hoog leg ik de lat voor mezelf? Hoe perfect wil of moet ik zijn? En wanneer weet ik dat perfect echt perfect is? En voor wie doe ik dat 'perfect zijn' dan? Vragen waar alleen ik een antwoord op kan geven.

De lat hoog leggen om beter te presteren?
Ik stel best hoge eisen aan mezelf. De afgelopen jaren heeft die hoge lat me me positieve maar zeker ook negatieve dingen opgeleverd. Met name de negatieve aspecten hebben me aardig wat hoofdbrekens gekost en schoot ik soms in een neerwaartse spiraal. Dat laatste overkomt me gelukkig steeds minder en heeft te maken met het weglaten van de lat. Mijn leermoment in deze: goed is vaak al goed genoeg.

Hoogspringen stelt hoge eisen
In een workshop die ik afgelopen jaar heb gevolgd kwam ik tot de conclusie dat ik met het leggen van de lat mezelf juist enorm beperk. Een korte toelichting hierop is misschien handig. Vergelijk dit met hoogspringen. Hoe hoger de lat ligt, hoe minder fouten je kunt en mag maken. Je raakt namelijk veel sneller de lat of als de lat erg hoog ligt... spring je er gewoon onder door. 

Afijn voor mij kwam tijdens deze workshop een mooie gedachte naar boven. Als ik de lat voor mezelf iets lager leg creëer ik ruimte. Meer ruimte geeft mij misschien nog wel meer kansen om dat te doen wat ik leuk vind. En, heel belangrijk: als de lat lager ligt is het vaak ook goed en levert het me juist energie op. Laat ik de lat te hoog liggen dan voldoe ik vaker niet aan de eis die ik mezelf stel en kost het energie... 

Mijn leermoment in deze was dan ook heel duidelijk:
De perfectie van imperfectie betekent voor mij dan ook:

Goed is goed genoeg