zondag 18 december 2011

Ironie in het leven

Vandaag - zondag 18 december - is de dag voordat ik start met de actie StaOpTegenKanker. De actie houdt in dat ik 50% van de omzet van alle geboekte wellnessmassages doneer aan KWF Kankerbestrijding. Voor mij een bijzonder doel waar ik graag een bijdrage aan lever.

Hoe ironisch dat juist vandaag aan het eind van de middag mijn schoonzus is overleden. Ja, je raadt het vast al... aan kanker. Moet het zo zijn? Ik weet het niet, het voelt wel heel vreemd en raar en tegelijkertijd ook wel bijzonder. Alsof ik nog eens extra een seintje krijg dat het doel wel een heel goed doel is.

De eerste twee alinea's tekst kwamen als vanzelf 'uit het toetsenbord'. Nu, twee dagen later dringt het bericht pas goed door. Bijzonder, bizar en tegelijkertijd nog zo onwerkelijk maar o zo definitief.

Twee dagen ben ik pas bezig met de actie maar de reacties zijn enorm fijn. Eigenlijk vreemd dat ik me nu weer realiseer hoeveel mensen er zijn die in meer of mindere mate 'geraakt' zijn door deze ziekte. De openheid van mensen die voor, tijdens of na een behandeling aanwezig is geeft mij enorm veel energie. Ik hoor een verscheidenheid aan verhalen of ervaringen. Fijn dat sommigen hun verhaal vertellen, bijzonder om te horen hoe iemand met deze ziekte omgaat.

Ik sluit deze week af met een begrafenis. Vreemd en ook weer de bizarre link dat deze ziekte helaas nog teveel slachtoffers vraagt. Nabestaanden die, ondanks alles, door moeten gaan met leven. Een verwerkingsproces waar ze vaak alleen voor staan. Soms een buitenwereld die van mening is dat iemand na een bepaalde periode 'er maar overheen' moet zijn. Tja, het leven gaat door maar dat is soms lastig. Verwerking vraagt tijd en bij de één is dat kort en bij de ander lang. Ik kan er alleen maar voor zorgen dat ik er ben voor de ander als dat nodig is.

Ondanks alles wens ik een ieder
Fijne Feestdagen
en een Mooi en Gezond 20TWAALF

Geniet van het leven,
Astrid

donderdag 1 december 2011

Een cadeau voor de Feestdagen

Onze brievenbus is de laatste dagen goed gevuld met speelgoedfolders, luxe cadeau-folders en alles wat je nog meer kunt bedenken. Artikelen waarvan de tekst, op en in de folder, vermeld dat we dit of dat echt nodig hebben om de komende feestdagen goed voor de dag te komen.

In het begin vond ik het wel leuk, even lekker door de folder bladeren. Me verbazen over de vaak nonsense dingen die aangeboden worden. De afgelopen week betrap ik me er steeds vaker op dat ik folders met speelgoed en/of luxe zaken niet meer inkijk en gelijk klaar leg voor het oud papier. Mmm, heet dat nu overdaad?
Ik weet het niet, wat ik jammer vind is dat het veelal als normaal beschouwd wordt om met Sinterklaas of Kerst enorme cadeau's voor elkaar te kopen. Oh en dan vergeet ik nog bijna dat het ook belangrijk is dat we met de aankomende feestdagen ook nog eens goed moeten uitpakken in de keuken. Hertenbiefstuk, everzwijnpaté, kangoeroesteak... pfff teveel om op te noemen.

Wellicht speelt de vraag wel of geen cadeautjes met Sinterklaas of toch liever met Kerst. En de vraag over wat er met de Kerstdagen gedaan wordt, tja die zal ook bij menigeen wel een reden zijn voor een gesprek. Maar vergeten we nu eigenlijk niet waar het zo aan het eind van dit jaar om draait?

Wat ik opvallend vind is dat vanuit allerlei hoeken opmerkingen komen als: "Met Kerst mag niemand alleen zijn." "Samenzijn met familie of vrienden is belangrijk" zijn kreten die ineens geroepen worden. En hoe zit het dan met al die andere dagen van het jaar?

Los van de betekenis van Sinterklaas en of de Kerst ben ik van mening dat het in beginsel misschien gewoon om iets heel simpels gaat: aandacht! Aandacht voor een medemens.
Aandacht kun je niet kopen met cadeau's of met eten. Oprechte aandacht geef je aan een ander vanuit je hart. Het is voor mij daadwerkelijk luisteren naar de ander en reageren op de signalen of vragen die hij/zij geeft.

Als iemand aandacht voor mij heeft en oprecht luistert, reageert op signalen die ik afgeef en antwoord geeft op mijn vragen dan is dat onbetaalbaar. Een bijzonder cadeau dat niet te koop is, misschien juist wel omdat het zo bijzonder is.
En zo, in deze laatste maand van dit jaar, ben ik gaan nadenken over wat ik ga geven. Geven aan mijn man, mijn ouders, mijn schoonouders, vrienden, aan jou en aan mezelf. Mijn cadeau ligt al klaar, is vrij verkrijgbaar, heeft een eigen mooie verpakking en ik vind het vanzelfsprekend en toch bijzonder. Het heet: Aandacht.
Een mooie zin die ik op Internet tegenkwam en waar ik graag deze blog mee afsluit:

Alles wat je aandacht geeft groeit