dinsdag 24 december 2013

Mijn tempel

Misschien vraag je je door de titel af of ik ineens een bepaalde religie aanhang. Ha, misschien denk je zelfs wel dat ik een beetje doorgeslagen ben... Maar nee, ik ben bij mijn volle verstand terwijl ik deze blog schrijf. Alhoewel er ongetwijfeld mensen zullen zijn die zeggen "wanneer ben je bij je volle verstand en wie bepaalt dat nu eigenlijk" Afijn dat is een heel andere discussie.

Onderstaand een tempel die wij tijdens ons bezoek aan Thailand hebben bezocht. Een tempel die op mij wel indruk heeft gemaakt. De witte tempel of sneeuwtempel wordt deze genoemd. Met een verhaal over hemel en aarde en keuzes die je kunt maken. Aan deze tempel wordt nog steeds gewerkt, eerst de witte basis dan mooi maken met mozaiek steentjes en van binnen met bladgoud. Pfff bizar en mooi tegelijkertijd.
Sneeuwtempel Thailand - foto: Astrid van der Does 2008
In deze blog heb ik het over 'mijn tempel'. Stel dat ik mijn eigen tempel zou hebben. Hoe zou die tempel er dan uit kunnen zien? Groot of juist heel klein. Is mijn tempel van hout, steen of misschien wel helemaal van goud. Ik kan van alles bedenken maar ik bepaal hoe mijn tempel eruit ziet. Ik mag zelfs kiezen waar ik mijn tempel neerzet.

Eén ding is zeker: Mijn tempel is mijn heiligdom!

Iets wat bestempeld is als heiligdom is kostbaar en eigenlijk hoor je daar zuinig op te zijn en goed mee om te gaan. Hoe raar dat ik dat in mijn leven vaak vergeet. Dan wordt ik door een gebeurtenis of ander gek iets ineens weer herinnerd aan de kostbaarheid van mijn tempel.

Ik ben mijn eigen tempel! 
Als ik onvoldoende voor mezelf zorg wordt ik ziek. Negeer ik de signalen die mijn lichaam of geest afgeeft dan volgen andere signalen, net zolang totdat ik wel moet luisteren. Hoe langer ik de verschillende signalen heb genegeerd hoe kostbaarder het herstel kan zijn. In tijd, ongemak, soms geld enzovoort. Logisch toch, als je een kleine lekkage hebt in is het ook beter om gelijk actie te ondernemen. Wanneer je niets doet aan een kleine lekkage loop je het risico dat je bijvoorbeeld dak moet vervangen.

Naarmate een tempel langer staat zul je af en toe echt moeten werken aan de oorzaak van een probleem. Een nieuw likje verf ziet er ogenschijnlijk mooi uit maar als onder de verf het hout aan het rotte is heb je op termijn kans op een groter probleem. Zo heb ik bij mezelf ervaren dat oude gebeurtenissen nog onvoldoende verwerkt waren en steeds bepaalde emoties opleverden. Vaak lastig omdat deze emoties op onverwachte momenten naar boven kwamen. Door constructief met deze oude emoties aan de slag te gaan is het verwerkingsproces alsnog afgerond.

Door te werken aan mezelf krijg ik steeds meer inzicht en ben ik me beter bewust van oorzaak en gevolg van acties en bijbehorende effecten op mijn lichaam en geest. Eigenlijk ook best grappig dat ik mijn eigen tempel ben. Vanaf nu beloof ik dan om goed voor mezelf te zorgen. Uiteindelijk weet ik toch wat het best voor mij is...

Ik wens een ieder dan ook het allerbeste voor zijn / haar tempel

Astrid

woensdag 2 oktober 2013

Over vakantie en bezinning

Oktober is begonnen. De meesten hebben de vakantie inmiddels al achter de rug. En, eerlijk gezegd, ik verlang terug naar de vakantie. Heerlijk warm, een veel meer relaxed dagritme en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Een idee van ons vakantiediner
Maar goed, terug naar nu. Klagen over het weer en dat wat is geweest heeft geen enkele zin. En trouwens, het is nu natuurlijk nog steeds fantastisch weer.

Vakantie - tijd en ruimte voor bezinning
Voor mij heeft de afgelopen vakantie naast lekker genieten en ontspannen ook geleid tot het doorhakken van allerlei knopen. Over de details kan ik in deze blog nog geen uitspraken doen. Fijn om wederom te ervaren dat met het nemen van tijd voor mezelf en het even niets hoeven dingen naar boven borrelen die even weg waren. Het lijkt haast wel of er letterlijk ruimte in mijn hoofd is gekomen waardoor oudere thema's en vraagstukken naar boven konden borrelen.

Waar ik wel iets over wil melden is dat de individuele yogalessen goed zijn ontvangen. Ik heb een aantal maal de vraag gekregen of ik met yoga groepsles ga starten. Ja dat is praktisch gezien nog even iets te vroeg. Ik bedoel, een ruimte huren voor yogalessen is best prijzig en voor nu nog geen optie.

Ik ga wel door met de individuele yogalessen. Hierover binnenkort via mijn nieuwsbrief en op de website meer informatie.

Simpel of gewoon voldoende?
Iets wat wij tijdens onze vakantie wederom hebben ervaren is genieten van eenvoud. Hoe heerlijk het was om in een tent te bivakkeren, te slapen op een luchtbed en eten te bereiden op een barbecue en een klein gaspitje.
Kijk ik dan in huis eens om me heen naar alles wat daar staat dan vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als we minder materie hebben. Heb je nu echt ... (vul maar iets in) nodig of is het alleen voor de heb?
Haha en dan denk ik nu ook ineens terug aan een vakantie die ik ook wel eens heb gedaan. Naar een all-inclusive hotel. Geweldig uitvinding! Vooral als ik me de diners nog herinner. Mensen die staan te dringen om naar binnen te mogen. Borden die compleet afgeladen zijn. Borden vol die ook weer afgevoerd zijn omdat het teveel is, niet lekker is of weet ik veel wat... Wat een verspilling of heeft dit te maken met mentaliteit... ?

Bewustheid en verantwoording
Misschien goed dat we nu te maken hebben met een crisis. Los van de ellende die dit overigens bij een aantal mensen teweeg brengt. Ik hoop dat de maatschappij waarin we nu leven ons bewust(er) maakt van wat we nu daadwerkelijk nodig hebben. Ik heb in ieder geval ervaren dat een beetje minder materie prima kan. Overigens realiseer ik me ook heel goed dat er mensen zijn die nu wel heel veel minder hebben waardoor men in de problemen is gekomen. Omstandigheden die ik niemand toewens.

Crisis of niet, mijn indruk is dat mensen zich inmiddels heel goed realiseren dat vanzelfsprekendheden geen stand houden. Wat vroeger als heel normaal gezien werd is nu maar afwachten. Ik merk een soort dubbel gevoel dat ontstaat, enerzijds het individuele belang (als ik het maar goed heb) en anderzijds het met z'n allen ervoor willen gaan, samenwerken. Ik ben zelf een groot voorstander van het laatste.

Samen maakt geven en ontvangen mogelijk

Ik stem voor samen. En jij?

tot een volgende blog,
Astrid

zaterdag 3 augustus 2013

Back to basis en opnieuw scherpstellen

Tijd voor mij

Begin 2013 heb ik een coachingstraject gevolgd met als doel: 'meer structuur in mijn bedrijf aanbrengen'. Ongetwijfeld had ik hierbij mijn verwachtingspatroon te hoog ingeschat. Na afloop had ik geen kant en klaar pakket met een handleiding 'zo moet het' maar had ik misschien nog wel meer vragen dan voor die tijd.

Heel lang geleden nog voordat ik mijn bedrijf had ingeschreven is een opmerking van een oud-collega misschien wel de basis geweest van het ontstaan van mijn bedrijf. Hij vroeg mij waarom ik met mijn 'gouden handjes' geen bedrijf ging beginnen. Misschien even kort toelichten. Met regelmaat was ik bij één van mijn vorige werkgevers op een afdeling te vinden waar mijn collega's de hele dag aan de telefoon zaten. Een groot deel van hen had te kampen met nek- en schouderklachten. Als ik dan in de buurt was liep ik vaak even bij iedereen langs om de nek- en schouders los te masseren. Of soms alleen mijn handen op hun schouders te leggen.

Ik heb heel lang niets met die opmerking gedaan. Masseren deed ik van nature al en op de één of andere manier wist ik ook dat ik mijn handen daar moest neerleggen. Voor mij niet echt bijzonder maar toch heeft die opmerking ergens iets geraakt.
Op een gegeven moment heb ik inderdaad de stap gemaakt en heb ik mijzelf als eenmanszaak ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En dan begint het... een logo, visitekaartjes, flyers, heel voorzichtig aan acquisitie doen en natuurlijk een website. Beschrijven wat ik doe, waarom ik dat doe en hoe ik dat doe... al met al een aardige klus.

Lekker stapelen en 'verzamelen'

In de loop der jaren zijn de teksten veranderd, heb ik een nieuw logo en doe ik veel meer dan waarmee ik ben begonnen. Voor mij was op een gegeven moment duidelijk dat ik steeds meer dingen erbij doe maar dat er weinig afgaat. Ik vind misschien wel teveel dingen leuk. Keuzes maken dus. Op zo'n punt is het goed om even stil te staan en na te gaan wat ik wil en waar ik naartoe wil.

Een normaal en natuurlijk proces om dan weer eens met een kritische blik naar mezelf en mijn bedrijf te kijken. Klopt wat ik doe nog met dat wat ik wil doen?

Het coachingstraject begin 2013 was heel interessant en goed om te doen. Nu - een half jaar later -  realiseer ik me echter dat dit traject nog maar een begin was. Wat ik in dat traject heb geleerd is wellicht wel de hernieuwde basis van mijn bedrijf. Helder maken wat ik doe en waarom ik dat doe klinkt zo eenvoudig. De combinatie met 'wat maakt mij dan onderscheidend' ten opzichte van mijn collega's geeft dan toch net een beetje meer uitdaging.

In het bos toch die ene boom zien

Ik zie het maar als lopen door een dichtbegroeid bos. Iedere boom lijkt hetzelfde en toch springen er een paar uit die opvallen. Misschien door net die afwijkende kleur, door de rare bocht in de stam of door de enorme hoogte. En voor de één valt een boom door de kleur op, voor een ander door de dikte van de stam of tja, noem maar op... ik weet het niet precies te omschrijven.

Waar ik wel van overtuigd ben is dat iedereen zich aangetrokken voelt tot dat wat bij hem / haar past. Je zou dit dus specialisatie kunnen noemen. En dat is nu waar ik het aankomend najaar aan ga werken. Nog beter duidelijk krijgen waar ik goed in ben en natuurlijk weet ik dat allang maar is het de kunst om dat goed te omschrijven.

Een beetje een monopoliespel dus waarbij je langs start gaat en opnieuw aan een rondje begint.

"back to basic en opnieuw scherpstellen"

Leuk, ik heb er zin in want zo af en toe is het goed om even terug te gaan naar hoe je bent begonnen en met welke reden(en). En wie weet welke mooie dingen dan ineens weer zichtbaar worden...

Wordt vervolgd ...

Kijk weer eens naar jezelf en (her)ontdek jezelf
Astrid

donderdag 30 mei 2013

Vertrouwen

Een bijzonder iets, vertrouwen. Een kostbaar iets ook omdat vertrouwen niet zomaar aanwezig is. In de meeste gevallen moet je dit 'verdienen'. Iemand moet bewijzen dat zijn handelen, doen of spreken naar waarheid is. Oja, en die waarheid moet gelijk zijn aan jouw waarheid. Vertrouwen. Het heeft vaak veel tijd nodig voordat je iemand vertrouwt. Ha, en gebeurt er iets waarmee het ontstane vertrouwen wordt geschaad... pfff dan is de breuk bijna niet meer te herstellen.

Herkenbaar? Bij mij wel.
En naarmate ik ouder wordt heb ik het gevoel dat mijn vertrouwen meer toeneemt. Misschien dat mijn eigen ontwikkeling een rol speelt. Zou het te maken hebben met het grotere zelfvertrouwen? Ik vermoed dat de basis van 'een ander vertrouwen' vooral met mijzelf te maken heeft. Hoe meer ik op mezelf vertrouw, hoe beter ik aan kan voelen wat de intentie van een ander is. Logisch? Volgens mij wel.

Een baby die geboren is en huilt kan erop vertrouwen dat hij/zij te eten krijgt. In het opgroei proces heeft de wijze van opvoeding invloed op vertrouwen. In welke mate is vertrouwen aanwezig. Kun je bij ouders, familie terecht met vragen/problemen. De basis en hoeveelheid vertrouwen wordt beïnvloed door nabije omgeving als gezin en familie en natuurlijk door vrienden, school en alles waar een kind mee te maken krijgt.

Fundament
Zie het als een huis bouwen. Het fundament van ieder huis [vertrouwen] moet sterk zijn anders bestaat de kans op instorten.
Kijk ik naar mijn leven, dan weet ik dat ik situaties heb meegemaakt waarin het vertrouwen behoorlijk beschadigd is. Ik ken zeker periodes waarin ik niemand meer vertrouwde, zelfs van mezelf wist ik niet zeker hoe het zat met vertrouwen. Tja en probeer dan maar het vertrouwen van jezelf terug te krijgen... Op werkgebied kun je door veel kennis vertrouwen winnen van collega's. Bij vrienden door dat wat 'in vertrouwen' is gezegd ook zo te behandelen. Maar hoe win je het vertrouwen in jezelf terug?

Zelfvertrouwen is jezelf vertrouwen
Een relatief simpel begin zou een eerste indruk van iets kunnen zijn... het gevoel dat je krijgt zodra je iemand of iets ziet. Het onderbuik gevoel dat je krijgt wanneer zich een situatie voordoet. En ga zo maar door. Noem het intuïtie of wat dan ook en je zult misschien ook wel ervaren dat dit gevoel er altijd is. Ik heb dat gevoel heel vaak weggeduwd en geluisterd naar mijn gedachten. De laatste jaren luister ik meer naar dat onderbuik gevoel en doe ik er meer mee. Ik ervaar dit als meer reageren vanuit wie ik werkelijk ben, het voelt vertrouwd.

Zelfvertrouwen en balans
Vertrouwen in mezelf geeft mij het gevoel dat ik in balans ben. Ik kan en durf erop te vertrouwen dat wat ik doe goed is. Ik doe geen dingen omdat een ander dat van mij wil of dat ik denk dat de ander een bepaalde handeling of actie van mij verwacht. (Ja, misschien moet je die laatste zin twee keer lezen om te begrijpen wat ik bedoel...) Naarmate ik beter in balans ben lijkt het ook bijna of ik kan voelen wat de intentie van een ander is. Het voelt soms of de achterliggende gedachte van de ander niet in overeenstemming is met de actie of taal die gesproken wordt. De balans is anders en dat voelt vreemd.

Ik merk ook dat wanneer ik in balans ben, ik goed en stevig sta. Ik ben in evenwicht en dat wat ik zeg, doe of uitspreek komt in alle eerlijkheid uit mijn hart. Ik voel dat wat ik zeg in overeenstemming is met wat ik doe en hoef geen moeite te doen. Vanzelfsprekendheid en evenwicht zijn woorden die me ook nog te binnen schieten.

Een pad met hobbels
Klinkt goed dat balansverhaal zul je wellicht hebben. Geen idee wat jij denkt of voelt. Misschien herken je het verhaal wel en ervaar jij hetzelfde.

Ik ervaar overigens dat mijn 'in balans zijn' steeds wijzigt, het is een momentopname die iedere keer veranderd. Het is alsof ik over een pad loop en op  het moment dat ik enige vorm van herkenning heb er een hobbel, kuil of obstakel in de weg zit. De balans is voor mij nog lang geen logisch en stabiel iets. Allerlei zaken, mensen of situaties vragen aandacht en doen een beroep op mijn vertrouwen. Deze dingen horen er nu éénmaal bij en maken mijn leven interessant, boeiend en leerzaam.

Vertrouwen op dat wat komt vind ik vaak lastig maar als er iemand is waar ik op kan, mag en durf te vertrouwen is het mezelf.

Veel plezier en vertrouw op jezelf.
Astrid

Als ik mezelf namelijk niet zou vertrouwen, wie doet het dan wel?

woensdag 8 mei 2013

Ont-Spanje

De tekst van de titel van deze blog kwam ik lang geleden tegen en is op de één of andere manier blijven hangen. Een goede vondst met een land waar ik het enorm naar m'n zin heb en waar ik daadwerkelijk kan ontspannen. Maar ja, hoe zit dat nu met ontspannen? Wat is dat dan en wanneer weet je dan dat je ontspant...

Enige tijd terug zijn wij - mijn man en ik - een kleine week naar Spanje geweest. Zuid-Spanje, Andalusia om precies te zijn. Een paar dagen bij familie en een paar dagen bij vrienden. Twee totaal verschillende werelden in een relatief klein gebied van Spanje. Het familiebezoek vlak bij een drukke, bijzonder dure stad waar de designer winkels je proberen te verleiden geld uit te geven. En ons bezoek afsluiten bij vrienden in een huis in een bergachtige omgeving.

Beide leuk, niet te vergelijken en geheel anders. Voor mij is zo'n kort bezoekje lekker en geeft het ook nog eens een heleboel ontspanning. De eerste dag vaak nog even de drukte van het normale leven van me afzetten en daarna vooral genieten.

En ook al is een familiebezoek anders dan dat je met z'n tweeën bent of met vrienden, ik merk dat vooral de omgeving, de sfeer en het klimaat bij mij een extra bijdrage levert aan mijn ontspanning.

Ontspanning
Voor mij is ontspanning niets hoeven. Gewoon lekker doen wat ik wil en waar ik op dat moment zin in heb. Lichamelijk en geestelijk bijtanken en energie opdoen. Alleen de zon geeft mij al veel energie. Ik bedoel dan niet het 'bakken in de zon' want daar vind ik weinig aan. Nee, dan vind ik het leuker om lekker te wandelen, golfen of in een omgeving rondkijken.

Voor ontspanning hoef ik overigens niet persé weg te gaan. Op iedere plek kan ik wel een moment of ruimte vinden om te ontspannen. Soms alleen lichamelijk, bijvoorbeeld door eerst (een deel van) mijn lichaam aan te spannen en daarna deze spanning los te laten. Lekker om de energie te voelen stromen. En geestelijke ontspanning bereik ik door met regelmaat te mediteren. Niets zweverigs maar voor mij vooral contact maken. Contact maken met wie ik ben, wat ik voel en terug naar mijn basis.

Opladen en bijtanken
Als ik heel moe ben heb ik wel eens de neiging om eventjes te slapen. Sinds ik aan yoga doe ben ik echter van mening dat ik beter kan mediteren. En nee, dat hoeft geen uren te zijn, vaak is 10 minuten al voldoende. Even terug naar jezelf en contact maken met je innerlijke bron. Voor mij werkt mediteren beter dan slapen.
Mediteren is voor mij een fijne combinatie van uitrusten, ontspannen en opladen. Na een meditatie voel ik mezelf weer herboren en vitaal.

Leuk voor later
In Spanje heb ik overigens ook heerlijk in de ochtend buiten mijn yoga oefeningen gedaan. En wat is nu mooier dan yoga doen in de buitenlucht? Heerlijk op een terras, in de zon, onder een paar olijfbomen en uitzicht op een groene vallei.
Dat was echt ultieme ontspanning.

donderdag 28 maart 2013

Flinterdunne lijn tussen leven en dood

Herken je dat wat ik in de titel schrijf?
Afgelopen weekend ontvingen wij een bericht waaruit wederom blijkt dat de lijn tussen leven en dood flinterdun is. Ik vind het ongepast om details te schrijven en zal dat zeker laten. Het is voldoende als ik in deze blog schrijf dat in onze zeer nabije omgeving iemand het bericht ontving dat een medische uitslag zeer negatief was.

Berichten als bovenstaand zullen een ieder wel bekend voorkomen. Voor mij geldt dat ik me, juist op momenten dat ik zo'n bericht krijg, realiseer dat ik als mens soms machteloos kan staan. Ondanks al onze verworven kennis en wetenschap blijkt dan dat we onze meerdere moeten erkennen in ... de dood. En ik zeg wel eens gekscherend tegen mensen dat de enige zekerheid die we hebben de dood is maar toch ... als het eind dan zo dichtbij komt ...

Tja en dan kan het zijn dat in zo'n situatie onderwerpen als dood, leven, is er leven na de dood besproken worden. Als je mij vraagt of er leven is na de dood is mijn antwoord dat ik het niet weet. Ik heb het gevoel dat er wel meer is. Met regelmaat voelt het voor mij alsof inmiddels er 'ietsen' bij me zijn van mensen die al overleden zijn. Zijn dit dan geesten of zo?

Geest, spirit of ziel
Misschien speelt religie in meer of mindere mate een rol of je spreekt over ziel, geest, spirit. Of heeft het te maken met hoe jij in de wereld staat. Ben je een denker, een doener of iemand die vooral op gevoel afgaat. Ik durf het niet te zeggen. In mijn beleving is het zo dat mijn lichaam een tijdelijke vorm is waarmee mijn energie zich vertoont in deze wereld. Wanneer mijn lichaam op is sterft het af en verbind mijn energie zich weer met het grotere energieveld.

Misschien is de volgende situatie herkenbaar. Als alles goed gaat en je geen moeite hoeft te doen om iets voor elkaar te krijgen zit je 'in de flow'. Je hebt bijna energie teveel en alles verloopt soepeltjes. Zou het zo kunnen zijn dat je een goede verbinding hebt met het grotere energieveld? Je hoeft niet na te denken over wat je doet, je vertrouwt erop dat wat je doet goed is en goed gaat en heb je iets nodig dan komt het bijna als vanzelf naar je toe ...
In een andere blog zal ik wel eens verder uitweiden over energie, verbinding en hoe ik dat zie.

En hoe nu verder? 
Belangrijk vind ik, contact blijven houden, langsgaan en blijven genieten. Lachen en ongetwijfeld ook dikke tranen met tuiten huilen. Vooral er gewoon zijn. Het niet alleen over de ziekte of de dood te hebben maar vooral ook over de dingen die nog gedaan kunnen worden, over het leven en de kostbare tijd die ons nog samen gegeven wordt. Hoe lang dat is? Geen idee en juist daarom vind ik genieten zo belangrijk.

Voor nu geldt in ieder geval nog steeds dat we gezamenlijk zullen vechten voor het leven. Hoe dubbel dat ook klinkt want iemand heeft uiteindelijk een eenzame weg te volgen. Het enige wat ik als omstander hoop te kunnen betekenen is ondersteuning bieden in welke vorm dan ook. Voorlopig is leven belangrijker en hoop ik dat die flinterdunne lijn tussen leven en dood nog ver weg is.

Geniet van het (korte) leven dat ons is gegeven
Maak er een fantastische tijd van

Astrid

zondag 20 januari 2013

Inzicht door uitzicht

Afgelopen week was ik een weekje in Oostenrijk. Nu zou je misschien zeggen: 'goh, lekker wintersport'. Tja, niet helemaal. De broer van mijn man beheert, samen met zijn vrouw, een skichalet. En mijn man was uitgenodigd door zijn baas om met al het personeel een viertal dagen naar Zwitserland te komen. Gedeeltelijk voor teambuilding omdat het een bedrijf is dat in verschillende landen zit en deels om te gaan skiën.


Op de heenweg werd ik 'gedropt' in Oostenrijk en na vier dagen zou mijn man uit Zwitserland ook naar Oostenrijk komen. Een aantal dagen zou ik alleen zijn. Geen probleem, lekker wandelen en heel misschien langlaufen of skiles nemen. Dat laatste had ik al snel uit mijn hoofd gezet. Net als langlaufen overigens omdat de omgeving weinig uitnodigend was.

Wandelen bleef over. En laat dat ook daar ter plaatse lastig zijn. Gelukkig heb ik me aan andere zaken kunnen wijden en heb ik vooral inzicht verkregen. Daar was natuurlijk ook alle tijd voor ...
Misschien dat het uitzicht ook een bijdrage leverde, of de sneeuw, de stilte en het simpelweg alleen kunnen zijn met mijn gedachten.

2013 wordt een mooi jaar schoot mij een aantal maal te binnen. Ik geloof daar ook wel in. Wat de uitkomst ook mag zijn, aan het eind van 2013 verwacht ik op een fantastisch jaar terug te kijken. Dit jaar ben ik gestart met een coachingstraject om meer structuur te creëren op bedrijfsmatig vlak. Ongetwijfeld hebben de resultaten daarvan impact op persoonlijk gebied. Leuke ontwikkelingen en zaken die mij inspireren en uitnodigen om meer van mijzelf te weten te komen en mij de kans bieden tot verdere ontwikkeling.

En natuurlijk noem ik dan ook nog de start van mijn yoga docenten opleiding in september 2012. Daar zal ik zeker ook nog wel eens een blog aan wijden. Mijn ervaring tot nu toe is dat yoga meer is dan alleen fysieke arbeid. Voor mij geeft de combinatie van ademen en een houding vasthouden een nog dieper en intensiever effect op zowel lijf als leden. Afijn dat komt in een latere blog nog wel aan de orde.

Oja en ik begon met inzicht door uitzicht. Daar zal ik dan ook deze blog mee afsluiten. Tijdens mijn bijna laatste wandeling is mij duidelijk geworden dat ik wintersport vooral voor anderen doe en niet voor mezelf. Ik ben veel liever in de warmte, lekker opladen en actief zijn bij hogere temperaturen.
Misschien kun je je voorstellen hoeveel ruimte en vrijheid het mij gaf toen ik hardop zei dat ik al mijn wintersport spullen weg doe. Heerlijk!!
Dus als jij nog geïnteresseerd bent in ski's, ski-schoenen, snowboard, snowboardschoenen of een helm...

Voor mij geen ski's of snowboard meer maar iets actiefs bij hogere temperaturen.

Geniet van jouw uitzicht
Warme groet,

Astrid