donderdag 28 maart 2013

Flinterdunne lijn tussen leven en dood

Herken je dat wat ik in de titel schrijf?
Afgelopen weekend ontvingen wij een bericht waaruit wederom blijkt dat de lijn tussen leven en dood flinterdun is. Ik vind het ongepast om details te schrijven en zal dat zeker laten. Het is voldoende als ik in deze blog schrijf dat in onze zeer nabije omgeving iemand het bericht ontving dat een medische uitslag zeer negatief was.

Berichten als bovenstaand zullen een ieder wel bekend voorkomen. Voor mij geldt dat ik me, juist op momenten dat ik zo'n bericht krijg, realiseer dat ik als mens soms machteloos kan staan. Ondanks al onze verworven kennis en wetenschap blijkt dan dat we onze meerdere moeten erkennen in ... de dood. En ik zeg wel eens gekscherend tegen mensen dat de enige zekerheid die we hebben de dood is maar toch ... als het eind dan zo dichtbij komt ...

Tja en dan kan het zijn dat in zo'n situatie onderwerpen als dood, leven, is er leven na de dood besproken worden. Als je mij vraagt of er leven is na de dood is mijn antwoord dat ik het niet weet. Ik heb het gevoel dat er wel meer is. Met regelmaat voelt het voor mij alsof inmiddels er 'ietsen' bij me zijn van mensen die al overleden zijn. Zijn dit dan geesten of zo?

Geest, spirit of ziel
Misschien speelt religie in meer of mindere mate een rol of je spreekt over ziel, geest, spirit. Of heeft het te maken met hoe jij in de wereld staat. Ben je een denker, een doener of iemand die vooral op gevoel afgaat. Ik durf het niet te zeggen. In mijn beleving is het zo dat mijn lichaam een tijdelijke vorm is waarmee mijn energie zich vertoont in deze wereld. Wanneer mijn lichaam op is sterft het af en verbind mijn energie zich weer met het grotere energieveld.

Misschien is de volgende situatie herkenbaar. Als alles goed gaat en je geen moeite hoeft te doen om iets voor elkaar te krijgen zit je 'in de flow'. Je hebt bijna energie teveel en alles verloopt soepeltjes. Zou het zo kunnen zijn dat je een goede verbinding hebt met het grotere energieveld? Je hoeft niet na te denken over wat je doet, je vertrouwt erop dat wat je doet goed is en goed gaat en heb je iets nodig dan komt het bijna als vanzelf naar je toe ...
In een andere blog zal ik wel eens verder uitweiden over energie, verbinding en hoe ik dat zie.

En hoe nu verder? 
Belangrijk vind ik, contact blijven houden, langsgaan en blijven genieten. Lachen en ongetwijfeld ook dikke tranen met tuiten huilen. Vooral er gewoon zijn. Het niet alleen over de ziekte of de dood te hebben maar vooral ook over de dingen die nog gedaan kunnen worden, over het leven en de kostbare tijd die ons nog samen gegeven wordt. Hoe lang dat is? Geen idee en juist daarom vind ik genieten zo belangrijk.

Voor nu geldt in ieder geval nog steeds dat we gezamenlijk zullen vechten voor het leven. Hoe dubbel dat ook klinkt want iemand heeft uiteindelijk een eenzame weg te volgen. Het enige wat ik als omstander hoop te kunnen betekenen is ondersteuning bieden in welke vorm dan ook. Voorlopig is leven belangrijker en hoop ik dat die flinterdunne lijn tussen leven en dood nog ver weg is.

Geniet van het (korte) leven dat ons is gegeven
Maak er een fantastische tijd van

Astrid